ΓΙΑΤΙ ΧΑΙΡΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΠΑΤΕΡΑ...

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

ΓΙΑΤΙ ΧΑΙΡΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΠΑΤΕΡΑ...

Δημοσίευση  Νικηφόρος Βυζαντινός Την / Το Πεμ Ιουλ 29, 2010 9:34 pm

Το παρόν άρθο δημοσιευθέν στην εφημερίδα "Ελευθερη Ωρα" στο φύλλο της κυριακής του πάσχα το οποίο κυκλοφόρησε το Μεγάλο Σάββατο.



"Γιά να ισάσετε την πατρίδα πρέπει να ΄έχετε θεμέλια της πολιτείας
την Όμονοια,την Θρησκεία και την φρόνιμη ελευθερία και να μη
στηρίζεστε στους ξένους αλλά στον εαυτό σας και το Θεό". Αυτά τα σοφά
λόγια εκστόμισε κάποτε ο γέρος του Μωριά και στρατηγός των Ελλήνων
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ήταν χωρίς άλλο η δική του και μοναδική ίσως
συνταγή επιτυχίας για το νεοιδρυθέν ελληνικό κράτος.
Λόγια βγαλμένα απο την πείρα της σκληρής του ζωής η οποία τον
έφτασε λίγο πρίν την εκτέλεση για ¨αντέθνικη δραση" διότι έτσι έχει
μάθει ως γνωστόν να πληρώνει η πατρίδα μας όσους πραγματικά
αγωνίστηκαν για αυτήν.
Τα λόγια αυτά,διαποτισμένα με πραγματική πατρική στοργή ενος
γονιού που αφήνει αυτόν τον κόσμο και συμβουλέυει τα παιδιά του πως θα
πρέπει να πορευτούν στην δική τους ζωή,είναι τόσο διαχρονικά στην
σημερινή έποχη μας, την πραγματικά χωρίς περιεχόμενο και ουσία γεμάτη
απο την έλλειψη οραμάτων και μέσα στον καταναλωτισμό και την διαφθορά
των ηθών.
Κάποιες στιγμές λοιπόν που, ολοένα όσο περνούν τα χρόνια αυξάνονται
και πλυθήνονται, μου έρχονται στο νού τα σοφά αυτά λόγια και το μόνο
που διαπιστώνω είναι το πόσο δίκιο είχε και το πόσο μακριά έβλεπε ο
γέρος του Μωριά,ο οποίος αν και αγράμματος υπήρξε φοβερό μυαλό πέρα
απο την ομολογουμένως στρατιωτική του ιδιοφυία.
Αλήθεια όμως αγαπητοί μου ποιά είναι η κατάσταση της κοινωνίας μας
σήμερα ? έχει καμία σχέση με αυτό που ονειρέυτηκαν όλοι αυτοί οι
αγωνιστές η είναι το αποτέλεσμα μιάς κοινωνίας η οποία αφέθηκε στην
τύχη της να αναπτυχθεί όπως όπως σε τραγικό σημείο χώρις πραγματικά
φρόνιμη ελευθερία και με τον κάθε έναν να κάει ότι νομίζει σωστό
πρώτα για τον εαυτό του και έπειτα για το σύνολο ?.
Έχω την εντύπωση (η οποία και παγιώνεται με το πέρασμα των ετών)
οτι ζούμε σε μία εποχή ψέυτικης ευδαιμονίας με δανεικά πλέον,άκρατου
καταναλωτισμού και τεχνητών αναγκών και ότι έχουμε απο καιρό ξεχάσει
αξίες οι οποίες θα έπρεπε να είναι ο θεμέλιος λίθος της σημερινής μας
κοινωνίας,άξιες οι οποίες δυστυχώς αν εκλείψουν τότε μιά κοινωνία
είναι απόλυτα καταδικασμένη να καταστραφεί και να φτάσει στον πάτο του
βαρελιού χωρίς καν ελπίδα ανάκαμψης,ενώ το μόνο στοιχείο με το οποίο
παλέυει είναι ο χρόνος που της απομενει προκειμένου να εξαφανιστεί
τελείως.
Επίσης είναι παραπάνω απο σαφές ότι βρισκόμαστε εδώ και πολλά ίσως
χρόνια στο τέλος μιάς εποχής και στην απαρχή μιάς νέας, άγνωστο του τι
θα φέρει κατάστασης με λίγα λόγια δηλαδή τόσο η πατρίδα μας αλλά και
όλος ο κόσμος βρίσκεται σε ΄ένα μεταβατικό στάδιο και σε μιά
μεταιχμιακή κατάσταση η οποία μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια προς
το τέλος του παλιού κόσμου και του αξιακού συστήματος το οποίο κομίζει
και την αρχή ενός νέου,"θαυμαστού" η οχι και τόσο για να θυμηθούμε και
τον Άλντους Χάξλευ με το κλάσικο του πλέον βιβλίο.
Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά θυμίζουν καταστάσεις μεσοπολέμου
με όλο τον κόσμο να θέλει να περάσει καλά με οποιοδήποτε κόστος και να
θέλει να ξεφύγει απο την σκληρή πραγματικότητα ενός πολέμου που
γίνεται οχι πάντα με συμβατικά όπλα αλλά έχει και άλλες παραμέτρους η
οποίες και επηρεάζουν την ζωή του καθενός απο εμάς.
Αυτό είναι ίσως και το πλέον επικίδυνο κομμάτι της καταστάσεως που
ζούμε.Υπάρχει ένας μυστικός πόλεμος που μαίνεται και τον οποίον οι
περισσότεροι απο εμάς αγνούν, είναι ο πόλεμος που προσπαθεί να
ξεριζώσει απο μέσα μας όλα όσα γνωρίζουμε για τον κόσμο και να μας
καταστήσει έτσι έρμαια και ευκόλως καθοδηγούμενα ανδρίκελα και
υποχείρια του. Ένα του μόνο κομμάτι, έμφανες στην πατρίδα μας, είναι
αυτη η όλο και αυξανόμενη αμφισβήτηση του πατριωτισμού με τα τόσα που
συμβαίνουν γύρω μας και συνθέτουν κομμάτι με κομμάτι ενα εφιαλτικό
πάζλ που η συνολική του θέα θα πέτρωνε όποιον το αντίκρυζε σαν το
κεφάλι της Μέδουσας.
Εδώ λοιπόν μπαίνει και το θέμα της προσωπικής μας ευθύνης,το κατά
πόσο δηλαδή όλοι μας ΄έχουμε συμβάλει στην υπο διαμόρφωση
κατάσταση,στο κατά πόσο μένουμε αμέτοχοι στο συντελούμενο έγκλημα
(γιατί ίσως δεν το θεωρούμε έγκλημα και δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε
την σοβαρότητα της κατάστασης) ενάντια τόσο στην δική μας ζωή όσο και
στις ζωές των επερχόμενων γενιών.
Δυστυχώς πάντοτε ο αρχέγονος φόβος του θανάτου μας καταστά αδύναμους
να δούμε το μέλλον πέρα απο την δική μας ύπαρξη γιατί η σημερινές
κοινωνίες έχουν ¨"μάθει" να διατηρούν 'εναν τέτοιο φόβο πολύ βαθιά
κρυμένο μέσα στο μυαλό των ανθρώπων,αντί να τονίζουν οτι η φυσική
ύπαρξη μας δεν αποτελεί ενα σταθερό μέγεθος και οτι μπορεί να
τελειώσει ανα πάσα στιγμή (είναι προφανές οτι μια τέτοια στάση ζωής θα
γίνονταν τροχοπέδη προς την ανάπτυξη του κάκως εννόουμενου εγώισμου
και ατομισμού και οτι θα χαλούσε τα σχέδια για περιορισμό του ανθρώπου
σε επίπεδο ατόμου που ειναι σάφως πιο εύκολο να ελεγχθεί) .Όλοι
λοιπόν έχουμε ένα αναλογικά μοιρασμένο ποσοστό ευθύνης για το σημερινό
χάλι το οποίο είμαστε αναγκασμένοι να ζήσουμε,και η μόνη λύση για να
εξέλθουμε της κρίσης είναι πραγματικά να νοιαστούμε για το σύνολο των
συνανθρώπων μας σίγουρα με πρώτο μέλημα μας την διατήρηση του εθνικού
ιστού και της ενότητας του ελληνισμού.
Όταν λοιπόν ένα έθνος αναμφίβολα δέχτει επιρροές λόγω της
αναγκαστικής συναναστροφής του με άλλα έθνη και δεν έχει τις
κατάλληλες άμυνες (εδώ υπάγεται και το ζήτημα του καθορισμού της
ελληνικότητας όπου και θίχτηκε σε προηγούμενο άρθρο) έτσι ώστε να
αφομοιώσει τα όποια κάλα στοιχεία και να απορίψει τα άσχημα είναι εκ
των προτέρων καταδικασμένο να πεθάνει γιατί σε αναλογία αντιστοιχεί με
έναν ανθρώπινο οργανισμό ο οποίος δεν αφομοιώνει τα θρέπτικα στοιχεία
των τροφών και πέραν τούτου το απεκριτικό του σύστημα είναι υπό
διάλυση.
Ο σωστός τρόπος λοιπόν πάντα κατά την προσωπική μου άποψη είναι οτι
για να μπορέσουμε να κρατήσουμε την πατρίδα μας εν ζωή,θα πρέπει να
μπορέσουμε με κάποιον τρόπο να ξεχωρίσουμε τα κάλα στοιχεία του
παρελθόντος και με βάση αυτά τα υπέροχα χωρίς αμφιβολία δομικά υλικά
να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε την κοινωνία του μέλλοντος μέσα σε έναν
ομολογουμένως ολοένα και πιό δραματικά εξελισσόμενο κόσμο.
Άλλος δρόμος δεν υπάρχει παρά το να χαθούμε για πάντα στην σκιά του
ίδιου μας του καλού εαυτού όπως συνεχίζουμε και κάνουμε ως σήμερα και
καταλήγουμε να είμαστε απόγονοι ένος πολύ σπουδαίου γονέα αλλά
ευνουχισμένοι λόγω της τεράστιας κληρονομιάς του, και χωρίς ίχνος
αυτόβουλης κρίσης και έκφρασης.


ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΓΟΝΟΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ
ΛΙΘΑΡΑΚΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ...


Νικηφόρος Βυζαντινός
Αθήνα,Μάρτιος 2010
avatar
Νικηφόρος Βυζαντινός
Admin

Αριθμός μηνυμάτων : 57
Ημερομηνία εγγραφής : 29/07/2010
Τόπος : Αθήνα

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://yper-alitheias.9forum.biz

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης